Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012

Ορθοδοξία

Ορθοδοξία :  Είναι πρόσκληση σε μια συγκινητική και καταπληκτική περιπέτεια. Θέλει τόλμη, έχει ρίσκο, δεν είναι μια επανάπαυση σε δάφνες του παρελθόντος. Θα συμφωνήσω με τον Ντοστογιέφσκι που λέει: “Πιστεύω πως δεν υπάρχει τίποτε πιο ωραίο, πιο βαθύ, πιο δελεαστικό, πιο δημοφιλές, πιο γενναίο και πιο τέλειο από τον Χριστό…”.
Η Ορθοδοξία αυστηρά μας θέλει καθαρούς και αθώους. Έχει μεγάλες απαιτήσεις από εμάς. Δίχως Θεό θα ήμασταν σίγουρα πιο παλιάνθρωποι. Είναι αλήθεια πως δεν είμαστε άγιοι. Το χειρότερο είναι να κάνουμε τους αγίους. Αυτό δεν αρέσει διόλου στον Θεό. Η Ορθοδοξία μας θέλει ανυπόκριτους, ατόφιους, γνήσια ταπεινούς κι επιεικείς με τους άλλους. Επίσης ακαχύποπτους, αζηλόφθονους και καρτερικούς. Ο Χριστός της Ορθοδοξίας είναι προσιτός, φιλικός, ευγενικός, συγχωρητικός και συμπαθητικός. Ποτέ δεν μίλησε σκληρά στους αμαρτωλούς ούτε ποτέ τους περιφρόνησε. Κατανοεί την αδυναμία μας, τον παρασυρμό μας, την αδυναμία μας. Δεν κακιώνει, δεν επιτιμά, δεν τιμωρεί κι εκδικείται. Συγχωρεί, αγαπά, θυσιάζεται για μας.
Ένας Εβραίος-Ρουμάνος, που έγινε στη φυλακή ορθόδοξος, γράφει στο “Ημερολόγιο της ευτυχίας” του, ο Νικολάε Στάινχαρτ: Ο Θεός “σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτή η αφηρημένη έννοια, ο ψυχρός δημιουργός, δεν είναι ο αχώρητος και αμετάβλητος Βράχμα, δεν είναι η θεότητα της γνώσης που εκδιπλώνει τους αιώνες”. Η Ορθοδοξία δεν είναι μια ωραία θρησκεία ανάμεσα στις άλλες καλές. Είναι τρόπος, στάση, ύφος και ήθος ζωής. Είναι η θυσιαστική αγάπη δίχως ανταλλάγματα. Η αγάπη των εχθρών και η συγχώρεση των πάντων. Είναι ένα σκάνδαλο και μια μωρία για τους πολύ λογικούς η Ορθοδοξία.
Η ορθόδοξη διδασκαλία δεν είναι η ασαφής, μπερδεμένη, δύσκολη, ακατόρθωτη. Δεν είναι για τους ευκολόπιστους και τους φανατικούς θρησκόληπτους. Είναι για απαιτητικά πνεύματα, για αισιόδοξους και μαχητικούς. Δίνει την πραγματική ελευθερία και μακαριότητα. Η ειρήνη, η ηρεμία, η γλυκύτητα των αγίων το φανερώνει. Η Ορθοδοξία δεν είναι αναλγητικό και ναρκωτικό. Είναι συνεχής διακινδύνευση, εγρήγορση, ορθοστασία, αγρύπνια, ανάταση.
Η Ορθοδοξία δεν είναι ελληνική, είναι οικουμενική. Δεν κρύβεται στο Άγιον Όρος ή τα Ιεροσόλυμα αλλά στην καρδιά του κάθε αληθινού ταπεινού.
Όσοι θεωρούν ότι η Ορθοδοξία είναι για τους απλοϊκούς και αφελείς πλανάται πλάνη οικτρή. Αν νομίζει κανείς ότι στην Ορθόδοξη Εκκλησία μαθητεύουν κάποιοι χασομέρηδες, κλαψιάρηδες, λαθεύει. Οι Ορθόδοξοι αγωνίζονται για την ακεραιότητα, τη διαφάνεια και τη γνησιότητα. Δεν είναι ακατάδεκτοι, ψυχροί. Η ματαιότητα του κόσμου δεν τους μελαγχολεί, αλλά τους συνετίζει καίρια. Ο Θεός μας δεν είναι μάγος, φακίρης, ταχυδακτυλουργός και παράξενος θαυματοποιός. Δεν του αρέσουν τα μεσοβέζικα πράγματα, τα μελαγχολικά, τα βιαστικά, ανυπόμονα και χλιαρά. Αγαπά κυρίως τ’ αληθινά, τ’ ατόφια, τα ταπεινά. Στην Ορθοδοξία πάντοτε ελπίζουμε, μυστικά χαιρόμαστε, δεν μπορούμε να μην αισιοδοξούμε. Ζούμε για ν’ αγαπάμε. Όποιος νομίζει ότι η Ορθοδοξία θέλει εχθρούς, μόνο πολεμά, είναι για να εξουσιάζει και να καταδικάζει, αστοχεί σοβαρά. Για ν’ αναστηθούμε θα πρέπει πρώτα να σταυρωθούμε. Η σταύρωση θέλει προετοιμασία. Η σταύρωση θέλει την ώρα της. Η Ορθοδοξία είναι σταυρωμένη, τεταπεινωμένη και αναστημένη. Ορθοδοξία σημαίνει ορθοπραξία. Ορθή και αληθινή γνώση και καθαρή ζωή. Η Ορθοδοξία είναι παρεξηγημένη. Ίσως φταίμε κι εμείς που την παρουσιάσαμε λαθεμένα. Η Ορθοδοξία περισσότερο βιώνεται και λιγότερο διδάσκεται. Η Ορθοδοξία είναι μια στοργική μητρική αγκαλιά, που γνωρίζει ν’ αναπαύει τα τέκνα της εξαίσια.

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

Ο γέροντας μας έφυγε στους ουρανούς.

Μετα απο 9 μήνες που υπέφερε υπομονετικά με  κλονισμένη την υγεία του, σήμερα το πρωί μετά απο το μυστήριο του ευχελαίου που τέλεσαν κληρικοί του στις 11 η ώρα εκλεισε τα μάτια του για να πετάξει η ψυχή του στον ουρανό για να συνεχίσει εκει να τελεί την θεία λειτουργία που μόνο κατά την περιοδο της ασθενείας του είχε σταματήσει να τελεί. Ιεράρχης μιας αλλής εποχής με μεγαλη προσφορά στην εκκλησία απο τα πρώτα του ιερατικά βήματα στη ''μητέρα του'' θεολογική σχολη της Χάλκης που δεν την αγαπούσε απλά, τη λάτρευε. Στη πατρίδα του τη Μυτιλήνη άφησε μεγάλο έργο στα οικοτροφεία, στα χριστιανικά κέντρα, ως πρωτοσύγκελος, κατόπιν ως εφημέριος στο Λονδίνο, πάλι στη Μυτηλήνη, ως ηγούμενος της Μονής Βλατάδων, ως ιερατικώς προιστάμενος του Ι.Ν.Αγ. Νικολάου οδού Αχαρνών και απο τον απρίλιο του 1981 στη Μητρόπολη Ιερισσού.
 Ο Μητροπολίτης Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου, Υπέρτιμος και Έξαρχος Πάσης Χαλκιδικής Νικόδημος Αναγνώστου γεννήθηκε το 1931 στο Λισβόριο Μυτιλήνης, απεφοίτησε αριστούχος από την Θεολογική Σχολή της Χάλκης το 1955. Διάκονος και πρεσβύτερος χειροτονήθηκε το 1955 στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης από τον Σχολάρχη της Σχολής Επίσκοπο Ικονίου, Ιάκωβο. Υπηρέτησε για 4 χρόνια ως εφημέριος στην Αρχιεπισκοπή Θυατείρων. Στην συνέχει έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Birminghan στην Καινή Διαθήκη. Υπηρέτησε ως Πρωτοσύγγελος(1959-1977], ως Ηγούμενος της Μονής Βλατάδων και ως αντιπρόεδρος του Πατριαρχικού Ιδρύματος Πατερικών Μελετών, ως καθηγητής της Εκκλησιαστικής Παιδαγωγικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης(1977-1980). Υπηρέτησε ως Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Κάτω Πατησίων Αθηνών (1980-1981). Το 1981] εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου, η χειροτονία του έγινε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών. Ήταν συγγραφέας θεολογικών βιβλίων με θέμα την Καινή Διαθήκη και άρθρων σε περιοδικά και εφημερίδων.
Λειτουργός, κήρυκας, συγγραφεύς, ΑΝΡΘΩΠΟΣ με όλη τη σημασία της λέξεως και καλός πατέρας για τους παπάδες του.
Να έχουμε την ευχή του και να αναπαυθεί η ψυχή του.